Η πραγματικότητα στο ελληνικό σχολείο
Το μεγάλο ερώτημα βέβαια έρχεται στο κατά πόσο η έννοια της συμπερίληψης και της διαφοροποιημένης διδασκαλίας, έχει γίνει πραγματικότητα στο χώρο του ελληνικού σχολείου.
Βήματα έχουν γίνει προς αυτή την κατεύθυνση, όπως είναι και ο θεσμός της παράλληλης στήριξης αλλά και της διαφοροποίησης της ύλης από κάποιους εκπαιδευτικούς. Υπάρχουν επίσης αρκετοί γονείς οι οποίοι έχουν αποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα και έχουν κατανοήσει την αναγκαιότητα και τη σπουδαιότητα μιας τέτοιας πρακτικής καθώς και τα οφέλη που αυτή έχει για τα παιδιά αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας εν γένει.
Όμως απέχουμε ακόμα πολύ από το να γίνει η συμπερίληψη και η διαφοροποιημένη διδασκαλία που αυτή συνεπάγεται κομμάτι της πραγματικότητας στην εκπαίδευσή μας. Σχολεία υποστελεχωμένα, θεσμοί που δεν λειτουργούν, ελλιπής έως και καθόλου αξιολόγηση στις εκπαιδευτικές μονάδες, χρηματοδότηση η οποία δεν επαρκεί ούτε για τις βασικές κτιριακές υποδομές πολλές φορές, αλλά και χρόνιες αγκυλώσεις τόσο κάποιων εκπαιδευτικών όσο και γονέων, καθιστούν την πραγματική συμπερίληψη μία μακρινή ακόμα πραγματικότητα.
Εδώ και χρόνια όμως υπάρχουν και αρκετά φωτεινά παραδείγματα τόσο εκπαιδευτικών, όσο και γονέων οι οποίοι προσπαθούν ο καθένας με τον τρόπο του να βάλει το δικό του λιθαράκι, ώστε να δημιουργηθεί ένα πιο δημοκρατικό, ανοιχτό και ισότιμο σχολείο για όλα τα παιδιά. Ελπίζουμε ότι με την πάροδο του χρόνου και τις απαραίτητες αλλαγές, αυτό θα βελτιωθεί και θα αλλάξει προς όφελος τόσο όλων των παιδιών, όσο και της κοινωνίας γενικότερα…
